In mijn hart
Rhoslyn
droomprinsesje
zomaar ben je niet meer hier
weg
voorgoed
mijn armen leeg
mijn ogen vol
van pijn en verdriet
mijn meisje
hier blijf je
in mijn hart
leed en liefde
voorgoed
– wat heerlijk dat ik je heb gekend
of: "de avonturen van Fee en het overig bosgespuis..."
Gepost door Joke op 00:52
Mijn kleine Leidse Meesters - … onder mijn vrienden zijn er die hen weliswaar schattig en mooi vinden, maar die toch grote moeite hadden om de artistieke trekjes – die mijns inziens onmiskenbaar zijn - in de beide jongelieden te zien en op waarde te schatten ☺. Zoiets kan een rechtgeaard fokker niet over haar kant laten gaan natuurlijk! Dies besloot ik om deze dames met gebrekkig inzicht eens even op weg te helpen – mijn kleine grote kunstenaars hebben hun voorname naam tenslotte niet voor niets…!
Ik toog aan het werk met palet en penseel (lees: knippen en plakken in Photoshop ☺) en de resultaten waren verbluffend, mag ik wel zeggen! Mijn niet scherp observerende lekenvrienden zijn nu overtuigd, hebben hun eerdere gebrekkig inzicht erkend en betuigen inmiddels hun waardering en bewondering voor de nu toch zonneklaar aanwezige artisticiteit van Flori’s kunstzinnige knullen:

Heb ik gelijk of niet??!!
Maar nee, zonder gekheid, Bragalund's kleine baby's worden steeds maar groter en schattiger en knuffeliger en ondeugender en zodoende krijg ik ze nu al niet meer met goed fatsoen samen op de foto:
Ik weet het, de foto is bewogen, maar voor nu moeten we het hier even mee doen...☺
Gepost door Joke op 14:57
Bragalund heeft weer baby’s! Dat is feestje natuurlijk!
’t Zijn prachtige jongens en ze zijn, zo klein als ze zijn, nog echte knuffels ook – ze vinden het heerlijk in mijn handen en knuffelen op hun manier al een beetje terug ☺!
Omdat het twee jongens zijn, die Flori heeft gekregen, nam ik de gelegenheid te baat om voor de namen een thema te kiezen, dat al heel lang op de plank lag: de Leidse Meesters!
Vraag aan willekeurige Nederlanders waaraan zij denken bij de stad Leiden, dan zal zonder aarzelen de ‘top-3’ van de antwoorden bestaan uit: “hutspot (Leidens ontzet)”, “de universiteit” en “Rembrandt” – natuurlijk! (Als ik dit opschrijf, realiseer ik me dat deze drie antwoorden meteen een compacte en treffende beschrijving geven van mijn geliefde geboortestad ☺.)
Rembrandt dus, misschien wel de grootste kunstschilder ooit. Maar velen weten niet dat Leiden nog veel meer grootmeesters met het penseel heeft voortgebracht, zoals Lucas van Leyden, Jan van Goyen, Jan Steen, Frans van Mieris, Justus van Egmont en de fantastische fijnschilders Gerrit Dou en Jan Lievens, stuk voor stuk Leidse grootmeesters in de schilderkunst.
Wat het thema betreft had Flori dus nog veel meer zonen mogen krijgen, maar voor haarzelf ben ik toch heel blij met een niet zo groot nestje. Ze blaakt tenminste alweer van gezondheid en levenslust ☺!
Dies zijn haar twee zonen genoemd naar de grootste onder de Leidse kunstschilders: Lucas van Leyden en Rembrandt van Rijn – ikzelf vind het helemaal leuk!!!
Maar dan nu toch echt het klein gezinnetje zelf in de hoofdrol:
Enkele dagen geleden had in dit Bragalunds bos een voorval plaats, dat ik, bofkont, zomaar in zijn geheel op de gevoelige plaat heb kunnen vastleggen!
Het avontuur heeft dan ook niet veel ondertiteling nodig, dus presenteer ik u hierbij met genoegen een stripverhaal in foto-vorm met in de hoofdrollen:
* Vrouwe Flori en
* een zekere Heer R. (Rembrandt) van Rijn.....:
Ze was al een paar dagen 'plekjes aan het zoeken', de nieuwbakken moeder in huize Bragalund, want het veilig onderkomen van de werpkist was voor haar kindjes blijkbaar toch niet goed genoeg. Toen ik even de kamer had verlaten, trof ik bij terugkomst het volgende aan:
Ze had haar zonen verhuisd, mijn vastberaden Flori! - en de beide baby’s hadden daarbij geen kik gegeven!
Ik heb haar eerst maar eens gevraagd of ze werkelijk dacht dat dit een goed nieuw nest zou zijn - ik kreeg alleen maar knipoogjes terug.
Maar de eerste bewijzen voor het lage veiligheidsgehalte van de nieuwe behuizing vertoonden zich al binnen de minuut!
Flori was zo overtuigd van de juistheid van haar beslissing, dat ze zelfs toen nog rustig een hapje ging eten. In haar afwezigheid zag haar nieuwe 'hol' er toen zo uit:
Slimmerd die ik ben, heb ik vlug het mandje op z'n achterkant gezet - dan is de 'uitstap' tenminste nog een flink stukje hoger.
'Ook goed', vond Flo en ze vleide zich weer om haar kroost heen. 'Ja, 't is zo wel beter' zag je haar denken.
Hieronder is goed te zien dat deze kleine aanpassing al een flink stuk extra veiligheid opleverde (?)
Maar toen Flo net even druk was om kleine Lucas eens lekker op z'n buik te poetsen, besloot broer Rembrandt z'n nieuwe onderkomen eens te gaan verkennen...
En als een rechtgeaarde Noor kan hij al prima klimmen... (spannend wordt het nu, hè!?)
Omdat het andere ventje zo schattig met z'n kleine glimoogjes naar me keek, probeerde ik die even vlug op de foto vast te leggen, maar helaas: mislukt (vanwege de dikke kont van z'n broer natuurlijk ☺).
En toen onze grote kunstenmaker eenmaal al zóver was, was de stap naar de grote wijde wereld nog maar een heel kleine...
Et voilà - daar is de vrijheid!!! ☺☺☺
Post Scriptum:
* Moeder Flori vond deze ontwikkeling weliswaar onverwacht (ongewenst?), maar ondernam geen pogingen om haar zoon het premature banjeren te beletten.
* Rembrandt ondertussen krabbelde, ondanks de gladde vloer, al bijna de halve kamer door.
* Tante Lien was van het geheel zo verbouwereerd dat ze meteen kwam aangesneld en het kleine ding flink begon te poetsen.
* En uiteindelijk had ikzelf er genoeg van en heb de beide babies maar weer gauw in de veilige werpkist teruggelegd.
Bakzeil halen is natuurlijk niet makkelijk, maar ik geloof dat Flo 't zo al met al toch ook wel het beste vindt...☺
Gepost door Joke op 18:57
Hoera! De baas haalt de kerstspullen weer van de zolder af en dat betekent voor onze 6 spinnertjes: LOL. Maar of de baas dat ook zo zag? Ik was naar mijn werk en Johan werd flink “geholpen” met de boel versieren door ons zestal. Zij haalden alvast de slingers en de ballen uit de doos en verstopten die onder de bank en onder de boekenkast. En dan die grote kunstkerstboom, blijf daar maar eens vanaf! En dat is al helemaal moeilijk als al die mooie glinsterende kerstversiering in de boom hangt. Spontaan werd er tegen de ballen gemept en de slingers haakten zich in de vachtjes vast en werden op die manier weer uit de boom gedragen. Maar eindelijk na veel gepruts met de lampjes en met de hulp van de katten stond de kerstboom ook dit jaar weer mooi te pronken.
En nu maar hopen dat de versieringen in de boom het einde van het jaar halen! Vooral met een beginnend pubertje van 7,5 maand in huis van het type Noor: onze Falco. De eerste dagen ging het goed, verder dan snuffelen aan de takken en zo nu en dan een bal uit de boom meppen, kwam hij niet en wij slaakten al een diepe zucht van verlichting. 
Maar op een dag, ja hoor, ik zag het goed, de kerstboom sidderde! Na een inspectieronde tussen de takken verscheen een rood snoetje met een Big Smile. Falco had het voor elkaar en was via de stam omhoog geklommen en zat prinsheerlijk tussen de kerstboomtakken. 
Ik vlug een paar kiekjes maken en daarna verscheen tot zijn grote spijt de plantenspuit. Niet dat hij het gelijk afleerde hoor, daar is hij tenslotte een puber voor. En wij? wij vinden het natuurlijk enig, maar een grote rode Noorse kerstengel in de boom? Dat is toch eigenlijk te gek!
Petra (van Falco) 
Gepost door Joke op 21:46
Mijn sterretje, jongste bewoner van ons Bragalund’s bos blijkt erfelijk belast,
want wat die kleine hier doet ligt helemaal in haar lijn ☺, kijk maar naar Rhoslyn vorig jaar:
er bovenop hè !
En dit was Rhoslyn met 8 weken:
Trouwens, haar broer Rohan deed het ook:
En van wie hebben ze dat? ... Flynn - hij was er de grote ster in en had de techniek tot in de finesses geperfectioneerd:






Gepost door Joke op 23:31
Sinds het vorige blogje zijn we alweer een hele maand verder..., en natuurlijk zijn er intussen een boel leuke kittenplaatjes gemaakt die het waard zijn om even hier te laten zien, want tjonge, ze worden al zo groot en wat zijn ze een schattige megaknuffels!
Dus... kijk en geniet:










Vooral met dit laatste plaatje ben ik errug blij (want o, het valt niet mee: vijf kittens op één foto krijgen ☺ !!!)!!!
Gepost door Joke op 18:01

Rhoslyn’s vijf kleine baby’s zijn echt niet te geloven! Ze spinnen om het hardst als ze bij mamma drinken, ze banjeren met schuddekontjes door de bench en kijken met hun volledige 16 dagen levenservaring een partij eigenwijs rond – naar mekaar, naar mamma of naar mij – alsof ze al weken niks anders doen!
Maar dat is nog niet alles: als ik bij de bench op de grond ga zitten, beginnen ze te piepen (kleine bekkies wijd open ☺) en komen dan met z’n allen naar me toe kruipen en krabbelen – ja echt! en dat doen ze nu al zo’n dag of drie! En nog zoiets schattigs: als ik mijn hand in de bench houd, komen ze daar onmiddellijk op af, gaan ertegenaan liggen of hangen of proberen al langs mijn pols en mouw omhoog te klimmen – tjongejonge, boskatjes zeker?! Ik geloof voortdurend mijn eigen ogen niet (en ga dan meteen over in smeltstand…); ‘k heb al veel kleine kittens meegemaakt, maar deze slaan wat mij betreft alles (en alle records?)!
Wat een snoepies zijn het en wat is er, nu al!, een boel te genieten! Rhoslyn kan geloof ik niet meer ophouden met spinnen en kan zo schattig knuffelen met en zachte kopjes geven aan haar kleine kindjes!
Inmiddels mag Flori, ook sinds een paar dagen, eindelijk doen waar ze zo gek op is: bij de kleintjes in de bench kruipen en dan maar wassen en poetsen en kroelen, ze is net zo verslaafd aan kittens als ik ☺. Heerlijk ook voor Rhoslyn: met zo’n vertrouwde oppas en petemoei heeft ze nu even wat vaker tijd om de pootjes te strekken en buiten wat af te koelen.
En wat is er nou mooier om mee te maken dan dit spulletje dat met z’n allen zo lekker en gelukkig bij elkaar ligt? Dies zit ik tegenwoordig op de grond, voor dat grote tralieding, en kijk en kijk en geniet…☺!
Ondertussen gaat het gewone leven in ons bos natuurlijk ook gewoon door – nou ja gewoon?
Fee had eergisteren weer eens iets verzonnen ☺. Zoals zo vaak was ze weer eens in de weer met mijn oude bontje, dat het gezamenlijk gespuis al lange tijd geleden tot hun onvervreemdbaar eigendom heeft geannexeerd. Dit keer was ze via kruip- en sluipwegen terecht gekomen in één van de mouwen. Eenmaal daar aangekomen was ze volledig onzichtbaar en amuseerde zich vervolgens kostelijk met de reacties van Flori en Brun die maar niet begrepen hoe dat bontje nou toch ineens uit zichzelf kon bewegen…? Uiteindelijk kreeg de grande dame het een beetje te warm en er genoeg van, en dus wilde ze er wel weer uit… Maar omdat dat achteruit niet meer ging, moest ze vooruit de mouw weer uit en zo verscheen als eerste haar koppie uit de mouw – en gelukkig waren mijn camera en ik nog net mooi op tijd om dat effe vast te leggen ☺!
En zo valt op het plaatje ook meteen haar beledigde en geërgerde blik op, want zodra haar neus zichtbaar werd moest ze zich de brutaliteiten van plaaggeest Brun laten welgevallen! Nú durfde hij wel hoor, onze jonge held, die meteen doorhad dat de grote baas in deze positie haar poten (nog) niet beschikbaar had om hem op zijn plaats te zetten…!!! Fee wist zich gelukkig snel uit haar benarde situatie te bevrijden en joeg prompt Brun naar de andere kant van het huis – hoe had hij het in zijn onbeschaamde kop kunnen krijgen om haar zo te behandelen, zeg! ☺
En Brun? Ik geloof dat hij een uur later nog stiekem achter zijn rechtervoorpoot zat te grinniken om zijn eigen schelmenstreek ☺!
NB: lady-of-the-house Fee was een uur later het hele voorval alweer vergeten, inclusief haar eigen dolle bui…
Gepost door Joke op 01:04
YES, ze zijn er – de eerste Bragalundse baby’s van een Bragalundse moeder, en wel van mijn eigenste speciale meisje! Het zal voor niemand anders enig verschil maken, maar voor mij is dit toch weer een prachtige nieuwe mijlpaal!
Rhoslyn’s kindjes kwamen afgelopen dinsdag al – een beetje vroeg, maar tot dusver maken ze het uitstekend en hun moeder eveneens.
Mijn roodblonde grietje doet het fantastisch, de bevalling was in een paar uurtjes gepiept – zonder een piep of kik van haar! Alhoewel…, tijdens de komst van haar eerste las ik toch wel een licht verwijt in haar ogen: ‘dit had je me wel eens mogen vertellen, voordat ik bij die mooie donkere man op bezoek ging!’ (– sorry, Rhoslyn, ik zal het nooit meer doen…). Maar zodra haar kindjes er waren, waren die paar uren van pijn alweer vergeten en genoot ze voor 6! Nog nooit heb ik haar zo hard en zo langdurig horen spinnen als nu met haar baby’s aan de borst! 
Over haar moederinstinct hoef ik dan ook niet in te zitten: ze gunt zichzelf maar een paar momentjes om de benen te strekken, als de kleintjes slapen en ze gromt bij elk geluid dat ze niet kent of dat haar niet bevalt ☺. Ik vind het al vervelend om haar te storen, als ik de kleintjes even moet wegen, want ze komt ze halen, en wel subiet! En pas als het hele spulletje dan weer veilig bij haar ligt, is het weer echt goed.
Nog erger wordt het als de andere bosbewoners haar ‘storen’ in haar moederschap: er blijkt een tijgerin te schuilen achter die gewoonlijk zo vriendelijke ogen en onder dat effen crème vachtje! Ze tolereert niks-van-niemand en haalt al uit nog voordat het nodig mocht zijn…; pfffff, ’t valt voor de andere volwassen meiden hier dus effe niet mee! En het jonge grut? – nee, dat is nu toch al genoeg onder de indruk, dus die kan ze gevoeglijk tolereren ☺!
Kortom, er is weer van alles te doen en te beleven in dit kleine kattenbos – voor elk wat wils ☺!
En ik? – ik zit af en toe een poosje naast die simpele kartonnen doos (nee, voor Rhoslyn geen werpkist! – kom nou: ze is een kind van haar moeder hoor!) en kijk het geluk en het moois dan recht in het gezicht! Het is weer een feestje in Bragalund!
Gepost door Joke op 11:51
Jawel, de laatste week van de zwangerschap van Rhoslyn is ingegaan! En langzaamaan krijgt ze het zwaarder nu, al is ze lang niet zo tonnetjerond als Eline vorig jaar. ’t Lijkt er voorlopig dan ook op dat ze niet zoveel kittens draagt en dat zou, vooral voor mijn roodblonde grietje zelf, alleen maar een voordeel zijn. Maar een feit is dat zoiets eigenlijk niet te voorspellen valt – ’t kan net zo goed zijn dat ze haar ongeboren kroost diep verborgen houdt ☺. We wachten dus nog gewoon maar (on)geduldig af wat Moeder Natuur in petto heeft. 
Terwijl ik de druk en het ongeduld geleidelijk aan begin te voelen, is de aanstaande moeder de rust zelve. Rhoslyn geniet van haar huidige toestand (zo prachtig om te zien!) en ondergaat het met geduld – behalve dan als de jonge garde haar teveel voor de pootjes loopt! Geheel in strijd met haar gebruikelijke verdraag-zaamheid vindt ze Irina en Brun nu soms wel errug lastig en als die naar haar huidige maatstaven te vrijpostig zijn – bijvoorbeeld door aan haar al te intieme lichaamsdelen te ruiken –, blaast ze eens flink in hun richting: ‘Zo, scheer je weg, opgeschoten pubers, om te beginnen begrijpen jullie hier nog geen jota van en ten tweede heb ik in mijn huidige staat recht op veel meer respect en achting – zeker van jullie!’
Ik geloof inderdaad dat Irina noch Brun er één snars van begrijpt, vooral niet van Rhoslyn’s nieuwe ‘nukkigheden’ – zo kennen ze haar tenslotte helemaal niet! Het jongste tweetal in ons bos gaat er echter niet aantoonbaar onder gebukt, want nadat ze zich voor de zekerheid maar uit de voeten hebben gemaakt, gaan ze vrolijk verder met waar ze gebleven waren en meestal is dat het uithalen van kattenkwaad, met z’n tweeën of solo.
En de enige hier die er vol verwachting en een beetje rusteloos van wordt – dat ben ik…☺
Gepost door Joke op 16:01
Een poosje geleden kreeg ik een mailtje in mijn Bragalundse brievenbus met een boeiende vraag: of mijn katten mochten worden gefotografeerd… - omdat ze zo mooi zijn (nou, wel een beetje natuurlijk), maar ook om te oefenen in het fotograferen van katten. De afzender was een professioneel fotografe, nog niet zo heel lang in de ‘business’ en gespecialiseerd in dieren- en macrofotografie. Alleen… ze had nog niet genoeg kattenfoto's in haar portfolio – wegens gebrek aan voldoende modellen ☺.
Het leek me een leuk idee en we maakten een afspraak om ons allebei eens te oriënteren. Ellen kwam, met camera natuurlijk. Na de kennismaking met mijn bosmeisjes (Brun woonde toen nog niet bij ons…) kon ze het al snel niet laten om haar camera ter hand te nemen en ‘erop los te schieten’. Voordat ik het wist was mijn huiskamer zomaar veranderd in een instant-studio en was Ellen in alle mogelijke horizontale, vertikale en diagonale posities bezig om mijn boslieverds te vereeuwigen!
Van deze ‘proefsessie’ heb ik inmiddels een aantal portretten van mijn bospoezen toegezonden gekregen. En, al was deze fotoshoot niet eens voorbereid, de resultaten zijn van dien aard dat het me leuk leek om er een pagina op mijn website aan te wijden.
Ellen vond het net zo leuk als ik, geloof ik, en haar veronderstelling vooraf dat ze Noorse Boskatten waarschijnlijk wel erg mooi en lief zou vinden (want ook die kennismaking was een stukje aanleiding voor haar mailtje), werd tijdens deze eerste ontmoeting geheel en al bevestigd ☺.
En zo komt het dat ik nu een prachtige collage heb met pláátjes van poezenplaatjes op het jongste Poespasje op mijn website – en al wie daardoor nieuwsgierig wordt naar Ellen’s verdere prestaties op fotografie-gebied kan op ditzelfde Poespasje een link vinden naar haar website…(by the way, dit soort foto’s mogen natuurlijk nooit ofte nimmer zonder toestemming van de maker worden gekopieerd en/of gepubliceerd!)
Ik ben benieuwd of Ellen nog meer van die prachtige katten-portretten voor me in petto heeft en of het wellicht ook nog een keertje gaat komen van een echte (lees ‘voorbereide’) fotosessie met mijn bosgespuis… Wat mij betreft smaakt het naar meer… ☺!
Gepost door Joke op 19:49
Wat heb ik een spijt! – dat ik mijn fototoestel niet bij me had toen ik, een paar dagen geleden, Rhoslyn uit logeren bracht voor haar ‘date’ met Xanthoz, de megalieve en megamooie Boskater van cattery Nordic Mystery!!!
Vooraf had ik Sandra, de eigenaar van deze mooie jongen, al een paar keer verteld – eigenlijk een beetje gewaarschuwd – dat mijn roodblonde meisje een beetje verlegen is en van onverwachte dingen soms zelfs een beetje bang… Maar mijn grietje heeft mij met open mond doen staan ☺! Al vanaf de eerste paar seconden, bij het neuzen en ruiken, was ze errug geïnteresseerd, ging over van ligstand naar zit, strekte haar nek en zette haar ogen op groot en alert! Vervolgens ging ze meteen achter de donkere man aan. En Xanthoz, die prachtige goeierd, ging zomaar meteen vrijwillig in een hoekje zitten… Tja, dat gaf Rhoslyn wel een erg goede gelegenheid: ze begon met een snelle roffel te geven op zijn hoge voorhoofd met links, niet echt hard en zonder nagels, dat dan weer wel. Het mondde uit in een wedstrijdje mismeppen, en tjongejonge, wat waren ze daar allebei goed in! Uiteindelijk liep Rhoslyn weg, maar kreeg onmiddellijk Xanthoz achter zich aan; en toen ze nog wat misslagen hadden uitgewisseld werden de rollen omgekeerd: Xanthoz ging er vandoor en gelijk volgde Rhoslyn hem weer.
‘t Was al met al een boeiend schouwspel voor twee hobbyfokkers die een beetje verliefd zijn op hun eigen kat! Want allebei maakten de katten zich voor de ander een beetje extra indrukwekkend door de oren goed hoog en en naar voren, en vooral ook de kraag breeduit op te zetten; maar bovendien gaf de kleurencombinatie van haar hele lichte crème/wit met zijn diepdonkere zwart gemarmerd wel een hele aangename aanblik!
Kortom, we hebben er een poosje heel erg van genoten (en dus: spijt over het ontbreken van mijn camera!).
Maar ja, ’t werd natuurlijk ook een keer tijd om afscheid te nemen, al was dat na dit hoopgevende begin gelukkig niet eens zo heel erg moeilijk.
Nu is ze weer thuis, mijn eigenste meissie (gelukkig!) en lijkt het gewone leven weer zijn gewone gang te hernemen. Rhoslyn zelf moet nog wel effe wennen hier, want ze heeft het helemaal naar haar zin gehad met haar nieuwe geliefde en de goede zorgen van zijn eigenaars. Dus, ongeacht of het wat wordt tussen die twee, zij heeft een prachtig uitje gehad en dat pakt niemand haar meer af ☺!
Dank je wel Xanthoz, Sandra en Richard voor het aangename verblijf, het goede gezelschap en de warmte en goede zorgen!!!
En nu… rest ons niets anders dan deze eerste spannende weken door te komen en te hopen en te duimen: zal ze wel of zal ze niet……?!
NB: nog even een klein boekje open over Xanthoz ☺: hij is niet alleen mooi en een fantastische lieverd en knuffel, maar hij is ook het tegendeel van fotogeniek! Ik heb nog niet één foto van hem kunnen nemen, of zelfs maar een foto van hem gezien, die hem ook maar een beetje recht doet… Hij is er een ster in om op het juiste moment zijn ogen dicht te doen en er een beetje als een sufkop uit te zien en vooral ook om niemand een goede indruk te geven van zijn fraaie Norenkop en –ogen!
Tja, ’t is niet anders, alwie hem niet in levenden lijve heeft gezien, zal het moeten doen met een paar min of meer gelukte plaatjes – een ‘karikatuur’ van zijn indrukwekkende uiterlijk ☺! We zullen het ermee moeten doen ☺…!!!
prinsesje heeft het prinsheerlijk...
Gepost door Joke op 00:35
Ik mag dan met groeiend ongeduld zitten te wachten tot twee van mijn bosvrouwtjes gaan aangeven, dat ‘het’ er nu wel eens van mag komen, tijdens al dit wachten heb ik bepaald niet niks zitten te doen. ’t Is hier altijd hollen of stilstaan onder onze bomen, zo heb je niks leuks of noemenswaards te melden, maar zo ook heb je elke paar dagen wel weer een andere actualiteit.
Vanaf het moment dat ik verliefd werd op het koppie van kleine Brun (toen nog gewoon op een foto ☺), ben ik steeds maar bezig met het aanpassen van de website. Eerst een pagina + stamboom maken voor die kleine donkere kater en nu mag ik de hele procedure nog eens doen met de komst van een schattig klein blauw bospeutertje (maakt niet uit, je wordt er vanzelf steeds handiger in ☺).
Ook heeft het kattenklokje dat altijd de marge van dit Bosblad sierde de laatste tijd zoveel kuren vertoond, dat ik het zat was (weg met dat ding! ☺). Gelukkig stuitte ik onlangs op dit nieuwe uurwerkje – wat mij betreft geheel in stijl met ons bos en ons blad…
Maar in de afgelopen week heb ik ook een prachtig plan voor mijn “Kittens voor later”-pagina kunnen rond’breien’: het vinden van een date voor mijn meisje Flori! Alinde’s Brutus is een magnifieke kater (hij is ook nog maar één puntje af van de titel ‘Europees Kampioen’!), die verschrikkelijk lief is, een geweldige – compleet Noorse! - stamboom heeft en bovendien fantastische kittens geeft.
Supreme Champion (EC) Alinde's Brutus
En omdat ik met mijn kleine hobbycattery niet alleen heel veel wil genieten, maar ook wil proberen om een kleine bijdrage te leveren aan het behouden van het prachtige type dat de Noorse Boskat van oorsprong was/is, is Brutus mijn ‘lot uit de loterij’!
Ik ben dan ook heel blij met het fiat van Torvhede’s cattery voor deze match! Dank je wel, Reina!!!
Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik nooit fatsoenlijk de prachtkaterkerels heb voorgesteld van Eline (vorig jaar) en Rhoslyn (hopelijk binnenkort ☺).
Dan heb ik toch echt nog wat goed te maken!
Gelukkig kan dat allemaal nog, want de kittens van Junior T (van Yjovi) en Eline zijn lief en mooi genoeg om hun partnerschap nog eens te hernieuwen.
En wat betreft die megaman voor Rhoslyn, Drakborgen’s Xanthoz Barbaren, - zijn introductie zal ik doen als mijn kleine blonde grietje uit logeren is…en dat dat maar heel gauw mag gaan gebeuren! ☺
Gepost door Joke op 14:47
Terwijl ik, met toenemend ongeduld, zit te wachten totdat deze
en deze
een keertje toe zijn aan een man (☺) – want mijn hart en huis zijn nu echt wel weer eens toe aan kittens ☺! –, gaat het (luizen-)leventje hier in het bos zijn dagelijkse gang.
De dames vinden het heerlijk dat het weer een beetje lekker fris is buiten, want daar zijn ze nu tenslotte op gekleed.
Brun vindt het ook wel lekker buiten hoor, maar zijn bontje is nog niet dik genoeg om het lang uit te houden in de kou. Meestal komt hij dus al na een kwartiertje weer binnen om vervolgens mij te gaan bezighouden, dat wil zeggen dat hij eerst op schoot springt, mij paait met een paar zachte kopjes tegen mijn kin om dan regelrecht door te klimmen (jawel, met nagels en al!) tot hij een lekker plekje op mijn schouder en in mijn nek heeft gevonden, alwaar hij op zijn gemakkie gaat liggen, knorretje aan met volume hoog ☺. Vaak steekt hij dan effe zijn neus in mijn oor en vanwege zijn genoeglijk spinnetje geeft dat een erg wonderlijk gevoel in mijn hoofd – dat dan in zijn geheel lijkt te gaan zoemen ☺! Mijn knuffelbeer(tje) herhaalt dit ritueel ettelijke malen op een dag, hij is net een levend nertsbontje; maar als hij daarboven ter plekke natuurlijk ook slaap krijgt en dan een riantere slaapplaats opzoekt, is mijn nekwarmertje weg en krijg ik het meteen koud… brrrrr: ‘Brun, kom nog effe trug, ’t is koud zonder jou!’
Brun’s leventje is nu wel echt een luizenleven hoor: zijn dag bestaat uit eten, wassen, eten, knuffelen, eten, slapen, eten, spelen, eten, gewassen en vertroeteld worden door pleegmoeder Flori, eten, knuffelen, eten … en nog eens eten! Tsjongejonge, wat werkt hij momenteel een hoeveelheden voedsel weg, ik kan het bijna niet aangesleept krijgen ☺!
Hij heeft het ook wel naar zijn zin zo, zo te zien (gek, he?), want voor het wakkere deel van zijn dag loopt hij met een vage grijns om zijn smoeltje rond – alsof hij dit luxe-leventje geheel en al zelf voor elkaar heeft gebokst en het bovendien vanzelfsprekend en niet meer dan zijn goede recht is… ☺!!!
’t Wordt nu tijd dat ik dit blogje beëindig, want terwijl ik aan het typen ben, wandelt Brun doodgemoedereerd heen en weer over mijn toetsenbord en tikt er allerlei letters en woorden tussen, die ik hier helemaal niet in wil hebben ☺ (pfffffff, valt niet mee, zo’n vrijpostig manneke ☺!)
Gepost door Joke op 20:22